Το Βήμα

Εκδηλώσεις
ΒΗΜΑ του Γιάννη Ζουμπουλάκη Κάποτε και τώρα «Ημερολόγια αμνησίας» (Ελλάδα, 2012) της Στέλλας Θεοδωράκη Η τελευταία ταινία της Στέλλας Θεοδωράκη είναι το δικό της, πολύ προσωπικό, πολύ τρυφερό αλλά και αναπόφευκτα πολύ ειδικό ημερολόγιο εικόνων, το οποίο ενδεχομένως να μην ανήκε σε κανέναν άλλον πέρα από την ίδια και τους ανθρώπους στους οποίους αναφέρεται, αν ως σκηνοθέτις δεν ανέπτυσσε με έντε…

χνο τρόπο μια αντιδιαστολή ανάμεσα στον κόσμο τού σήμερα και στον κόσμο της δεκαετίας του 1980. Εναν κόσμο που δείχνει αιώνες μακρινός πλέον. Ετη 1985 – 1986. Διάσπαρτες εικόνες ανάμεσα στη Μελβούρνη, στο Σίδνεϊ, στο Παρίσι, αλλά και στον Λιβυκό, στην Παλαιοχώρα, περιοχές στην πανέμορφη Κρήτη. Σε Super 8. Η γιαγιά Στέλλα που πλέκει μια κουρτίνα, ο μπαμπάς που φτιάχνει μια ειδυλλιακή τουαλέτα με καλάμια, γυμνά σώματα που κάνουν μπάνιο στα δροσερά νερά της φύσης. Η κάμερα της Θεοδωράκη ρουφά με μια αθώα όρεξη ό,τι βλέπει, η μνήμη καταγράφεται. Ακούμε ονόματα για τα οποία δεν ξέρουμε τίποτε. Η Ελίνα, η Ράνια, ο Πίτερ. Και η Στέλλα βεβαίως. Και ύστερα το βάρβαρο παρόν. Η Αθήνα του 2010. Οι ταμπέλες με τα «Ενοικιάζεται», τα σκουπίδια, οι διαδηλώσεις, όλη αυτή η αισθητική  σαπίλα στην οποία ζούμε τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα. Η ζωή όμως συνεχίζεται. Κάποια πρόσωπα έχουν αλλάξει, κάποια δεν βρίσκονται πια κοντά μας, υπάρχουν και καινούργια. Αλλου τύπου κουβέντες. Ρίχνουν τα χαρτιά, μιλούν για τις πόρνες και το AIDS, κάνουν κριτική στην τελευταία ταινία του φίλου Πέτρου Σεβαστίκογλου. «Υπάρχουν κάποια ερωτήματα που με βασανίζουν» λέει κάποια στιγμή η Θεοδωράκη με την ιδιαίτερη φωνή της (όχι το ιδανικότερο ηχόχρωμα για αφήγηση, αλλά δεν πειράζει, αυτή τη φωνή έχει). Τα ερωτήματα που έχουμε εμείς, οι θεατές, είναι πολύ περισσότερα, αλλά το φιλμ, γυρισμένο με αγάπη και μια διάθεση ανάμεσα στην αυτοψυχανάλυση και στη δημοσιοποίηση, επικοινωνεί τελικά μαζί μας.

Leave a Reply

Your email address will not be published.